Flokkar

 

Áratugur

Án titils

Án titils

Sverrir Haraldsson


  • Ár : 1951
  • Hæð : 60 cm
  • Breidd : 60 cm
  • Grein : Málverk
  • Undirgrein : Olíumálverk
Mitt safn 

Sverrir Haraldsson verður að teljast eitt af undrabörnum íslenskrar myndlistar. Fjórtán ára gamall var hann farinn að mála góðar landslagsmyndir, sextán ára var hann tekinn inn í Myndlista- og handíðaskóla Íslands í Reykjavík, yngstur íslenskra myndlistarmanna og tveimur árum síðar voru verk eftir hann tekin inn á haustsýningu FÍM. Sverrir hélt einkasýningu í Listamannaskálanum árið 1952 sem sýndi margvíslega hæfileika hans. Þó virtist hann framar öðru hafa áhuga á mjúklátri formgerð – bog- og sveiglínum og lífrænu myndmáli. Myndin sem hér um ræðir, Án titils, sýnir hvernig hann brýtur upp hið séða, hús og landslag, og steypir því saman með áherslu á mjúk form sem leggjast eins og slæður hvert yfir annað. Á árunum 1952–53 var listamaðurinn við nám í París og gekkst þar undir aga konkretlistar/strangflatalistar eins og þorri ungra íslenskra myndlistarmanna sem þar var við nám á þessu tímabili. Síðar fór Sverrir hörðum orðum um konkretmyndir sínar frá árunum 1952–55 og komst meðal annars svo að orði: „Þegar ég reyni að gera mér grein fyrir þessu nú sé ég að meðan ég var dýpst sokkinn í þessa geómetríu hef ég verið orðinn hálfblindur maður … Ég sá ekki náttúruna og varð ekki fyrir neinum áhrifum af henni. Ég var hættur að reagera gegn henni og jafnvel gegn sjálfu lífinu. Ég sá ekki lengur litina. … Maður þaut upp í sitt tilbúna turnherbergi og fór að glíma við að raða saman ferningum. ... Því lengra sem þetta gekk, því meira dofnuðu tilfinningarnar.“ Sverrir segir ennfremur: „Maður verður að viðurkenna mistök sín. Myndirnar mínar frá 1952–55 eru að vísu þáttur í leit minni að sjálfum mér. Ég get ekki afneitað þeim, enda engin ástæða til. Þær eru mínar syndir. … Eina hlutverk þeirra er að hjálpa mér til að sjá að mér. … Nú nota ég miklu meira hugmyndaflug mitt í landslagsmyndunum en nokkurn tíma í abstraktmyndunum á sínum tíma“ (Matthías Johannessen: Sverrir Haraldsson, bls. 49–50, 57).

Fleiri verk eftir sama listamann